Een week voor teken moment belandde Daan in het ziekenhuis: ik nam een tree te veel op de keukentrap. Gips bleek onvoldoende dus ging ze een paar dagen later onder het mes. We besloten toch maar niet naar Frankrijk af te reizen en een volmacht aan de notaris (van de verkopers!) te geven. Een paar weken later kreeg Hein een onvoorziene chirurgische ingreep om een ‘verdacht’ plekje op zijn tong te laten weghalen. Zo kom je nooit bij een dokter en zo werden we allebei stilgezet.
Het online tekenen van het voorlopig koopcontract begon met een ongekende felheid en cynisme van de verkopers en de notaris – iets wat we totáál niet begrepen. Zo op afstand, de taal en de gebruiken niet machtig, voelde het héél onprettig. Gelukkig sprong onze adviseur Benjamin bij om de boel in goede banen te leiden. Halverwege de bespreking vloog opeens er een vogel met een enorme bons tegen ons raam. Welk teken dit was, daar zijn we nog niet helemaal uit. Gelukkig was het beestje niet dood maar had ons wel erg doen schrikken. Wat een feestelijk samenzijn had moeten zijn voelde onprettig en leeg…(en Daan zat er, twee dagen na de operatie, al niet zo lekker bij).
Een paar dagen later, en voor het overboeken van de 10% aan betaling, besloten we hierover contact op te nemen met de verkopers. Die legden uit dat onze fysieke afwezigheid ze onaangenaam had verrast – niemand had hen van de reden op de hoogte gesteld. Ook vertelden ze dat het niet eerder aanleveren van het 20 jaar oude H1 formulier, waaruit blijkt dat alle woonruimtes fiscaal waren aangegeven, geen onwil was. Blijkbaar konden ze het niet meer vinden en de fiscus heeft het ook niet (digitaal) beschikbaar door verschillende verhuizingen van het belastingkantoor!
En de advertentie bij de andere makelaar? Die is inmiddels van de website gehaald.En zo werd opnieuw duidelijk wat we onderweg al vaker hebben ervaren: achter irritatie, aannames en misverstanden schuilt vaak een heel ander verhaal. Toen we dat van elkaar begrepen konden we de connectie weer voelen.
