Wachten…

Één maand verder… We hoopten het voorlopig koopcontract 6 juli getekend te hebben maar het laat wat langer op zich wachten. Vorige week was er een hittegolf en blijkbaar spelen vakanties de notaris ook al parten, want we hebben nog geen draft document gezien. Ruimte geven en vertrouwen houden in het proces in plaats van controle houden en strak plannen is voor ons allebei de uitdaging nu. Ons doel is om rond 20 juli te tekenen en eind september de sleutel te krijgen zodat we de erna kunnen verhuizen. Einde oktober is namelijk de overdracht van het huis in Driebergen gepland dus dat vloeit dan mooi in elkaar over.

Een discussie naar aanleiding van het bouwkundig onderzoek leidde ook tot vertraging in het papierwerk bij de notaris. Structureel was het huis prima in orde. Check. We wilden alleen zeker weten dat de verwarming werkte en de schoorstenen conform waren. Het werd een hoop heen en weer ge-email en gebel tussen onszelf, Benjamin (onze adviseur/makelaar), de notaris en de verkoper. Uiteindelijk besloten we de telefoon te pakken om direct met de verkoper te praten zodat we ieders zorgen en standpunten zonder tussenkomst van derden konden bespreken. Voor ons is het behoud van de relatie met de verkopers van ons toekomstige boutique-retreat cruciaal – wij gaan immers verder bouwen op het fundament wat zij, en de boerenfamilie die er voor hen woonde, hebben gelegd. 

Gedoe met de Franse verkoopmakelaar hield ons ook bezig. Niet alleen inhoudelijk maar ook wat deze onbuigzame en lakse houding ons wilde vertellen… Toen onze bieding eenmaal geaccepteerd was, en de makelaar maar liefst 5.5%(!) had zeker gesteld, voelde het alsof de klus er wat hen betrof op zat. Van ontzorging of begeleiding was vrijwel geen sprake. De verkopers, onze adviseur en wij hadden het gevoel dat we alles zelf moesten uitvogelen aangezien de dame van het makelaarskantoor weinig ervaring bleek te hebben met de administratieve kant van een verkoop. Noch zijzelf, noch de eigenaar van het makelaarskantoor gaven sjoege om het proces in zo goed mogelijk banen te leiden. Na verschillende keren zonder succes te hebben uitgereikt, en omdat wij als kopers de helft van de courtage betalen, zetten we onze klacht op papier.

Reactie van de verkoopmakelaar: een dreigbrief om de deal te cancellen zonder dat ook maar op de inhoud, en zijn eigen aandeel, werd ingegaan. Het was voor ons duidelijk dat de brief vooral projectie was en het aan zelfreflectie ontbrak. Presteren en controleren als belangrijkste handelingsmotief en transactie vóór de relatie. Precies het omgekeerde wat wij met boutique-retreat willen brengen. We kiezen ervoor om het te nu laten aangezien het voelt alsof we tegen een betonnen muur aanlopen.

Tussen alle papierwerk en discussies zijn we veel bezig geweest met de voorbereidingen van de verhuizing (ok emigratie maar dat klinkt zo zwaar). Hiervoor hebben we:

• uiteraard weer een to do lijst in excel gemaakt;
• chatgpt een eerste ontwerp van de workshopruimte laten maken;
• over de andere te verbouwen ruimtes (keuken, badkamers, buitenruimte) nagedacht;
• een verhuizer op bezoek gekregen (we weten nu dat ca. 50m3 spullen meegaat);
• contacten gelegd met andere emigrées (oa oud ING collega’s van Daan);
• de nieuwsbrief gestuurd; en
• een overzicht van alle investeringen gemaakt.

We hadden natuurlijk al eerder een grove versie gemaakt maar toen we de bottom up exercitie deden was het toch wel even slikken. Naast de nodige verduurzaming blijkt onze verdere wensenlijst toch langer dan het beoogde budget. Het wordt dus onze uitdaging om creatief om te gaan met materialen en mogelijkheden.

In dat kader is Daan met de oude Bernina van Hein’s moeder aan de slag gegaan om te leren hoe je gordijnen en kussen kunt maken naast de verschillende workshops over ‘Achter de schermen’ die ze deze zomer geeft. Op Lorelei, een vrouwenfestival wat zich richt op persoonlijke ontwikkeling, deed ze weer inspiratie en contacten op voor mogelijke workshops en retreats.

Hein is al aan het warmdraaien met klussen en gaat een stuc cursus doen. Verder is hij met Frans -en Nederlandstalige Kuifjes aan de slag. Dat levert niet alleen een grotere Franse woordenschat op maar ook het inzicht dat Kuifje in Afrika de tand des tijds minder goed heeft doorstaan dan de Bernina!